
Uwaga… będzie o stylu Chen. Niektórzy się zdziwią. To nieprawda, że ja nie lubię stylu Chen. Lubię każde dobre Taiji. Ja po prostu nie chcę mieć nic wspólnego z niektórymi jego przedstawicielami w Polsce, a niestety ćwicząc, musiałbym co jakiś czas się na nich natykać. A po co się tykać albo potykać nawzajem? Tak więc – filmik. Na filmiku widzimy He Guoyinga. W dzieciństwie stracił wzrok w jednym oku. Potem także w drugim. Nie wiem jak długo ćwiczył z jednym sprawnym okiem, ale to czego się nauczył, robi wrażenie.
Wrażenie robi też otoczenie, w jakim ćwiczy mistrz (szczególnie w pierwszej części filmu) – chciałbym zobaczyć takie Chiny – ale ponoć to się już nie wrati.
Pozwoliłem sobie zmienić ścieżkę dźwiękową, bo sorry, ale słucham różnej innej muzyki (Danusia świadkiem), za co moi koledzy w pracy szczerze mnie znienawidzili, ale nie wszystko mogę znieść. W opisie filmu jest wzmianka o tym, że to tajny materiał, ale to chyba przesada.
Trochę to przypomina Zatoici’ego. Japońską legendę o niewidomym roninie (samuraju bez pana), wędrującego po świcie i naprawiającego niesprawiedliwości społeczne. Coś jak nasz Janosik, tyle że bardziej krwawo. W Polsce Zatoici znany jest z jednego filmu emitowanego kilka lat temu, ale w Japonii to całe zjawisko. Mnóstwo filmów, komiksów i książek.

Niewidomy mistrz
Pamiętam też legendę niewidomego mnicha wojownika, z opowieści o Musashim, ale ten okazał się, że widzi całkiem nieźle, a oczy miał zamknięte bo takie złożył śluby. O dziwo zginął kiedy zdecydował się te oczy otworzyć.
1





Dziękuję, że rozważasz wsparcie mojego projektu — to już naprawdę dużo.
Zbieram fundusze na wyjazd treningowy do moich azjatyckich Nauczycieli. To nie jest wycieczka, tylko realna praca — chcę studiować Tai Chi i pchające ręce u źródła, tam gdzie te metody są wciąż żywe i przekazywane bezpośrednio w czystej formie.
Najważniejsze jest jednak to, co dzieje się później.
Zdobyta w ten sposób wiedza nie zostaje „dla mnie”. Wraca razem ze mną — na treningi, warsztaty i spotkania. Dzielę się nią z uczniami, sprawdzamy ją w praktyce, upraszczamy, czasem rozbieramy na części pierwsze. Dzięki temu wszyscy idziemy krok dalej.
Od lat składam tę wiedzę z fragmentów — z treningów, rozmów i własnych doświadczeń. Taki wyjazd to szansa, żeby poukładać to w spójną całość i przekazywać ją dalej w bardziej świadomy sposób. Jeśli zdecydujesz się dorzucić choćby drobną kwotę — naprawdę, nawet symboliczną — pomagasz nie tylko mnie, ale całej grupie osób, które z tej wiedzy będą korzystać.
Dotychczasowe realizacje:
- 2017 – Guangzou – Chiny
- 2018 – Tajwan
- 2019 – Guangfu – Chiny (pierwsze spotkanie z mistrzem Zhai Wei Chuanem)
- 2024 – Guangfu – Chiny
- 2026 – Quzhou – Chiny (przyjęcie w poczet osobistych uczniów mistrza Zhai Wei Chuana)
- 2026 – Miri – Malezja Borneo – (rozpoczęcie nauki u mistrza Anthonego Yapa)
Plany
- 2028 – Chiny i Borneo – (kontynuacja nauki u mistrzów Zhai Wei Chuana i Anthonego Yapa)
Każda wpłata, nawet ta najmniejsza, ma dla mnie niebagatelne znaczenie. I za każdą jestem szczerze wdzięczny.
Dzięki 🙏






Niewidomy pan ładnie pokazuje.
W Japonii muszą mieć dużo niesprawiedliwości społecznych, stąd tylu ślepych mścicieli. Myślę też, że Rutger Hauer w „Ślepej Furii” był całkiem niezły. 🙂
Ślepa furia – dobry film… Mój ojciec miał go na VHS i katował razem z „Czerwonym świtem”, „Stalowym świtem”, „Bramkarz” (???) i „Dirty Dancing”.
może „Wykidajło”? 🙂
a nawet jeśli nie był to „Wykidajło”, to dobrze, że o tym wspomniałem, bo przecież jest tam scena jak Jeff Healey gra w klubie White Room Creamów. Prawdziwy Ślepy Mistrz!
Tak tak to jest to…