Forma podwójna – wstęp

Spis treści
  1. forma podwójna
Chen Yanlin (po prawej)
Chen Yan Lin (ten starszy po prawej, ten z lewej to też nam znany Jou Tsung Hwa)

Forma podwójna – praktyka którą lubię, choć w nieco krótszych formach niż ta w Taiji. W Taiji styl Yang praktykuje się formę złożoną z 44 ruchów. Trochę za długa jak na mój gust, ciężko znaleźć partnera. Ale jest, co jest – biorę z całym dobrodziejstwem inwentarza. Kiedyś napiszę coś nieco więcej prywatnie. Na razie tłumaczenie. Poniższy tekst pochodzi z książki Taiji : Sztuka walki, Szabla, Miecz, Kij i Sparing autorstwa Chen Yan Lin z 1943 roku. Ale jeśli myślicie, że przetłumaczyłem z chińskiego, to się mylicie. Tłumaczenia dokonał w 2011 Paul Brennan. Ja pozwoliłem sobie przetłumaczyć to na polskie w ramach ćwiczeń językowych, więc musicie mi wybaczyć jakość. Wracając do Paula Brennana – to człowiek prowadzący blog z tłumaczeniami starych książek o sztukach walki między innymi o Taiji. Blog Paula znajdziecie tu -> Blog Paula Brennana – Brennan Translation.

Tłumaczenie (w nawiasach, italikiem – tradycyjne moje komentarze)

W Taiji, forma podwójna jest jedną z głównych praktyk. Dzięki niej można uzupełnić braki wynikające z niedostatków rutynowych technik podwójnych (tak wiem, że w angielskim tekście są tylko pchające dłonie i duży rollback, ale myślę że to chodzi o ogół technik). Ogólnie jeśli w trakcie ćwiczenia technik podwójnych łatwo tracisz kontakt z rękami twojego przeciwnika lub, jeżeli masz problem z przyklejeniem, chronieniem lub neutralizowaniem, wtedy doświadczenia płynące z praktykowania formy podwójnej są bardzo cenne.

Sparing w Taiji Quan wygląda zupełnie inaczej niż w innych stylach sztuk walk: jest to kwestia ćwiczenia w warunkach bycia przyklejonym i połączonym ze sparing-partnerem, a także rezygnacja z realizacji własnych planów i skupienie się na reakcjach na plany przeciwnika (no, jeśli obaj zrezygnują z własnych planów, to ciężko będzie reagować). Zarówno neutralizacja, jak również emisja siły wykonywana jest niezwykle subtelnie, w sposób niesygnalizowany i bez żadnych przerw w trakcie poruszania się. Podobnie jak w przypadku podwójnych technik rutynowych, jakichkolwiek innych technik lub postaw, zawsze pojawia się neutralizacja i emisja siły (prawdopodobnie chodzi o przemianę neutralizacji i emisji siły). Ruch musi pojawiać się naturalnie, płynący zawsze od bioder w górę, bez sztywności wymagającej stosowania nadmiernej siły.

Gdy osiągnąłeś wysoki poziom w praktykowaniu rutynowych technik podwójnych, wtedy powinieneś skupić się na studiowaniu praktycznych zastosowań tej sztuki. Inaczej praktyka przypomina budowanie pomnika wysokiego na sto stóp i porzucenie go, gdy zbudujemy dziewięćdziesiąt dziewięć stóp. Czy to nie byłaby wielka szkoda?

Istnieją dwa typy sparingu Taiji: praktyka solo i praktyka z partnerem. W praktyce solo metody są bardzo liczne. Używamy dłoni, pięści, nadgarstka, łokcia, ramienia, talii, biodra, kolana lub stopy. Wszystkie te dziewięć części ciała muszą być w stanie uderzyć przeciwnika jedna po drugiej. Ogólnie w formach walki, pewne proste postawy lub techniki mogą być praktykowane solo, ale pozostałe postawy, zastosowania, subtelność siły, praca z energią itd. powinno się praktykować pod okiem wykwalifikowanego nauczyciela.

forma podwójna

Forma podwójna
Jet Lee i Anno Tanaka w kadrze z filmu „Duch”. Nie jest to forma podwójna ale pozycja jakby żywce z niej wyjęta.

Praktyka w parach dotyczy każdej z trzynastu sił* występujących w formie solo. Wszystkie te siły są ze sobą połączone, w zależności od potrzeb wynikających z pracy partnera i tak skomponowane, by w rezultacie utworzyć formę podwójną.  Sposób w jaki to zostały połączone razem, możemy nazwać „bezszwowym”, stale przekształcający się, bez końca subtelny, dzięki czemu tworzy prawdziwe arcydzieło w systemie.

Jeżeli poznasz każdy element tej formy i będziesz w stanie je zastosować, wtedy patrząc na swoją praktykę solo będziesz w stanie tą wiedzę zastosować czyniąc jej postawy dokładniejszymi i bardziej eleganckimi, w ten sposób zwiększając korzyść dla twojego umysłu i ciała. Wątpię, by znalazły się słowa, które są w stanie to opisać. Dzięki ćwiczeniom technik formy podwójnej, będziesz zdolny przyjmować ataki z jakiegokolwiek kierunku i neutralizować siłę twoich przeciwników w bardzo zaskakujący dla nich sposób. Wtedy naprawdę idee boksu Taiji staną się dla ciebie przejrzyste i proste. Mam nadzieję, że kiedyś będziesz w stanie w pełni to docenić.

PS. Zapomniałem o formie podwójnej już raz pisałem. Znajdziecie tam film z fajnym wykonaniem tej formy… T.T.  Liang i forma podwójna


*(tzn. osiem technik Peng, Liu, Ji, An, Cai, Lie, Tsou, Kao. Dodatkowo pięć kierunków pracy stóp – do przodu, do tyłu, w lewo, w prawo i w środku)

7 Replies to “Forma podwójna – wstęp”

  1. „ciężko znaleźć partnera. Ale jest, co jest – biorę z całym dobrodziejstwem inwentarza”

    Mało kto może spamiętać, czy mało kto wytrzymuje w kolanach? Ja uważam, że te formy podwójne w kung-fu mają wbrew pozorom większą wagę, niż im się może wydawać komuś kto już niby zrozumiał, że ważne jest, by kopnąć mocno w worek i że dźwignia rzadko kiedy wychodzi w sparingu 🙂 BTW, czy druga część wypowiedzi KO oznacza, że KO patrzy z litością na podległe adeptki i mówi „cherlawaś, ale wojna..” przed treningiem „sanshou”? 😉

    BTW ta nazwa, znaczy się taiji sanshou (chyba tak jest w oryginale) trochę miesza, bo tłumaczą to właśnie na „sparing”, a to przecież forma podwójna jest.

    1. Już tłumaczę, teraz widzę że bałaganiarsko to napisałem. Niestety piszę teraz wieczorami po całym dniu dziubania w klawiaturę..

      „ciężko znaleźć partnera” bo do formy podwójnej nie wystarczy spamiętać kolejność ruchów. Trzeba mieć po pierwsze jakąś wiedzę z wszelakich pchających dłoniach a po drugie mieć do niej specyficzną podejście. Z jednej strony wiem co będzie dalej a z drugiej strony to wszystko ma być dla mnie zaskoczeniem. Ciężko jest znaleźć człowieka który tak ćwiczy…

      „…dobrodziejstwo inwentarza…” odnosi się do formy podwójnej którą choć do praktyki ciężka to jest i nie ma co wybrzydzać.

      Oczywiście nie traktuje, słabszych siłowo adeptek, jak czegoś gorszego. Akurat ćwiczenie pchających dłoni w Taiji z osobami słabszymi fizycznie jest dobrą praktyką. Bardzo wymagającą. Pod warunkiem że kobieta myśli o pchających dłoniach a nie o wszystkim wokół.

  2. Jou Tsung-Hwa ma świetną stylówę. Zasługuje na ksywkę Tygrys Joe i Zdzirę o Odkrytym Pępku z Jadowitym Wężem jako asystentką. 🙂

    1. piękny, garniak… taki czarny styl lat siedemdziesiątych, obecnie paradowanie w czymś takim to byłaby duża odwaga.

      Masz może jakieś zdjęcie Zdziry o Odkrytym pępku… ?

          1. Aha.. Jako szycha w YMAA powinieneś lobbować, by instruktorki zdające na 3 belkę miały przystępować do egzaminu w takim stroju (i z wężem) oraz przechodzić konkurencję evil laughter 😉

A co Ty myślisz na ten temat? Dodaj komentarz