Przyjechali Indianie! Zrobią ze mnie główne danie? No tak, żart chyba nie na miejscu… ale tylko tak mi się zrymowało. Powinienem napisać rdzenni mieszkańcy prerii Ameryki Północnej.
A cała historia wygląda tak. Wylazłem dziś rano do mojego parku. Wstałem rano-rano, pomimo że niedziela (dzień jedzenia sera), bo alerty RCB ostrzegają przed upałami. Przed siódmą, to jeszcze chłodek był i przeciąg od Wisły, więc mogłem pomachać kijem. Tak czułem, że jak słońce wylezie ponad korony drzew, to nie będzie lekko.
Idę na swoje miejsce… hmmm, chyba muszę je zmienić. Ostatnio dyskutowałem z kumplem o ćwiczeniu w stresie spowodowanym nowym miejsce, a tu proszę — mój park, moje drzewo… oswojone znaczy się.
indiańskie instalacje
Ale do brzegu, idę pod moje drzewo, a tam… na gałęziach jakieś instalacje. Ktoś przez noc powiesił sznurki, a na nich poupinał jakieś druciki, patyki, piórka, szyszki i inne świecidełka. No nie wiem, co o tym myśleć. Może tu jakieś nagie tańce się nocą odbywały? Na wszelki wypadek sprawdziłem dokładnie, czy gdzieś jakaś zaspana wróżka w służbowym stroju (obok) nie leży. Bo to wiecie, obowiązkiem dobrego samarytanina będzie taką przykryć. Nie miałem czym, co prawda, więc musiałbym zdjąć koszulkę ;)…
No dość żartów, ktoś zrobił, bo miał wenę. Nie odkryłem żadnego wpływu na proces treningu. Ale ciekawość została. Kto? Po co? I za ile?





Dopisek popołudniowy… już wiem, co to było! Ostrzeżenie! Tydzień temu na siłowni, pani Iwona, do której uczęszczam na streczing (czyli takie rozciąganie) mówi mi tak: „Przed naszymi zajęciami są zajęcia 'nogi i brzuch’, proszę przyjść, to będzie fajne uzupełnienie”. To przyszedłem…
1





Dziękuję, że rozważasz wsparcie mojego projektu — to już naprawdę dużo.
Zbieram fundusze na wyjazd treningowy do moich azjatyckich Nauczycieli. To nie jest wycieczka, tylko realna praca — chcę studiować Tai Chi i pchające ręce u źródła, tam gdzie te metody są wciąż żywe i przekazywane bezpośrednio w czystej formie.
Najważniejsze jest jednak to, co dzieje się później.
Zdobyta w ten sposób wiedza nie zostaje „dla mnie”. Wraca razem ze mną — na treningi, warsztaty i spotkania. Dzielę się nią z uczniami, sprawdzamy ją w praktyce, upraszczamy, czasem rozbieramy na części pierwsze. Dzięki temu wszyscy idziemy krok dalej.
Od lat składam tę wiedzę z fragmentów — z treningów, rozmów i własnych doświadczeń. Taki wyjazd to szansa, żeby poukładać to w spójną całość i przekazywać ją dalej w bardziej świadomy sposób. Jeśli zdecydujesz się dorzucić choćby drobną kwotę — naprawdę, nawet symboliczną — pomagasz nie tylko mnie, ale całej grupie osób, które z tej wiedzy będą korzystać.
Dotychczasowe realizacje:
- 2017 – Guangzou – Chiny
- 2018 – Tajwan
- 2019 – Guangfu – Chiny (pierwsze spotkanie z mistrzem Zhai Wei Chuanem)
- 2024 – Guangfu – Chiny
- 2026 – Quzhou – Chiny (przyjęcie w poczet osobistych uczniów mistrza Zhai Wei Chuana)
- 2026 – Miri – Malezja Borneo – (rozpoczęcie nauki u mistrza Anthonego Yapa)
Plany
- 2028 – Chiny i Borneo – (kontynuacja nauki u mistrzów Zhai Wei Chuana i Anthonego Yapa)
Każda wpłata, nawet ta najmniejsza, ma dla mnie niebagatelne znaczenie. I za każdą jestem szczerze wdzięczny.
Dzięki 🙏
Cóż, od razu zawyżyłem średnią wiekową grupy o około 20 lat, bo na sali sama młodzież. Na dokładkę, byłem w mniejszości, bo faceci stanowili około trzech procent grupy. A dokładnie na całą trzydziestoosobową grupę byłem sam… Zrozumiałem nazwę „Nogi, biodra i brzuch”. Wokół mnie były nogi, biodra i brzuchy… (skreślone przez cenzurę…)
Na szczęście serce wytrzymało…





To nie Indianie a zwiadowcy z Grupy Wagnera.
W moim parku?!
Musisz kupić nalewkę voo doo u Mac Jons, żeby we wizji odczytać sens tej instalacji ;] BTW, masz taki sam bokken (suburito?) jak ja. Używam go jako shuangshoudaia 🙂
No przecież sami lata temu dawałeś mi linka. Ja go używam w zastępstwie maczugi… ale jak wrócę do formy z SSD to też pewnie będę używał…
Ktoś z uczestników podrzucił ci pomoce do zajęć. Bujawki z patyków do ćwiczeń w wodzie, kamyki do wkładania pod pachy i pod brodę, i miotła do omiatania kolana.
no widzisz… a ja tylko o jednym…